در پاسخ به @Death-Stroke
دقیقا با حرفت موافقم،مشکل اینجاست که بارسا یک تیم با رویکرد تهاجمیه،فرض کنیم جای کسیه پدری تو بازی بود،فقط همین یک تغییر شکل و روند بازی بارسا رو خیلی تغییر میداد،کسیه برای بازی با پاسکاریهای متوالی و جابجایی های زیاد مشکل داره،برای همین هافبکهای لاماسیا با این سبک بازی مشکل ندارن,،چون برای این سبک بازی ساخته میشن.
حرف شما هم کامل درسته و موافقم باهاش. پدری هافبکیه که ریتم بازیو تغییر میده و پاس های تعیین کننده ای به مهاجم ها میرسونه.
نکته ای که این وسط جلب توجه میکنه اینه که بارسا به خاطر نداشتن دو تا وینگر تخصصی توی سمت راست و چپ باید با چهار هافبک بازیو دنبال کنه. کسیه خیلی میتونه به متعادل کردن هافبک و حفظ فشار تو نیمه حریف کمک کنه.
اوایل فصل یادتون بیاد دمبله و رافینیا همزمان استفاده میشدن و بارسا مشکل خیلی زیادی تو بازیسازی و سر و سامان دادن به بازی داشت. به خصوص خلاقیت هافبک ها به شدت تحت تاثیر بود
نکته ای که این وسط جلب توجه میکنه اینه که بارسا به خاطر نداشتن دو تا وینگر تخصصی توی سمت راست و چپ باید با چهار هافبک بازیو دنبال کنه. کسیه خیلی میتونه به متعادل کردن هافبک و حفظ فشار تو نیمه حریف کمک کنه.
اوایل فصل یادتون بیاد دمبله و رافینیا همزمان استفاده میشدن و بارسا مشکل خیلی زیادی تو بازیسازی و سر و سامان دادن به بازی داشت. به خصوص خلاقیت هافبک ها به شدت تحت تاثیر بود
ولی اگر دقت کرده باشید برای کمک به دفاع تیمی و پرس از جلو جدیدا نقش وینگرها و نوع بازیشون داره تغییر میکنه،معمولا از وینگرهایی استفاده میکنن که ترکیبی از وینگر سرعتی و هافبک هجومی در بازیکن دیده میشه،من سیتی تو بعضی از بازیها به راحتی از شش یا هفت هافبک در ترکیب بازی میگیره چون حفظ توپ برای بازی بهتر از همه چیز مهمتره،ولی بارسا چنین بازیکنی نداره و گاوی تقریبا نزدیک به این پست هست،رافینیا بازیکنیه که بازیش به بازیکن کناریش بستگی داره یک بازیکن ترکیبیه ولی دمبله در کورس و تکروی بهتر عمل میکنه

