پایان
امیدوارم خوشتون بیاد:)

گسترش فضای عاشقانهٔ پُر شیطنت پشت‌صحنه به خود فیلم دقیقاً برگ برندهٔ فیلم‌ساز در شکل روایتش است و جدا از این، سیال بودن دوربین و تحرک غریبش برای گم‌راه کردن تماشاگر از این‌که آن‌چه می‌بیند نمی‌تواند در واقعیت رخ دهد، نشان می‌دهد همه چیز چه‌قدر آگاهانه شکل گرفته است. از بهترین بازی‌های پیت و جولی و از بهترین کمدی اکشن‌های استودیوئی هالیوود در شروع هزاره که البته به مذاق منتقدان چندان خوش نیامد اما تماشاگر زیادی داشت و روی ویدئو هم بسیار موفق بود.

از نگاه بیرونی البته فیلم بیش از هرچیز متکی به زوج جذابی مثل پیت و جولی است اما این حجم از شوخ‌طبعی و بازیگوشی که هم‌راه شوخ و شنگی زوج اصلی فیلم شده، بیشتر از هرچیز به درایت و زیرکی لیمن برمی‌گردد.

یک شوخی هالیوودی تمام‌عیار از کارگردانی که با این فیلمش دیگر ثابت کرد باید رویش حسابی ویژه باز کرد. لیمن وقتی جنب‌‌وجوش (۱۹۹۹) را در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ ساخت، می‌شد حدس زد از کارگردان‌های جریان‌ساز سینمای مستقل خواهد شد اما دو تجربهٔ جاه‌طلبانه‌اش در ساخت تریلرهای هالیوودی ـ هویت بورن (۲۰۰۲) و آقا و خانم اسمیت ـ ثابت کرد او می‌تواند این دیوانگی‌ها را در دل هالیوود هم انجام دهد و مخاطب داشته باشد.

وقتی به ̎خانم و آقای اسمیت دستور داده می‌شود که آدمکش حرفه‌ای گروه رقیب را از بین ببرد، این دو، تازه پی به واقعیت می‌برند و به منبع جدید شور و هیجان در زندگی خودشان دست می‌یابند.

یارو با زنه یه عالمه دعوا میکنن کل خونه رو خراب میکنن بعد آخرش برد بیت آنجلینا جولی رو میک نه همه چی به خوبی تموم میشه 🤣🤣