بله آدمهای خوب نعمت بزرگی هستن
منم دوران دبیرستان دوستی هایی سمی و برمبنای سواستفاده و توقع و زیاده‌خواهی رو تجربه کردم... اونجا با خودم عهد کردم که دیگه به هیچکس اعتماد نکنم و دورم رو از آدمها خالی کردم، بعد از چند سال تونستم از اون لاکی که دور خودم ساخته بودم بیرون بیام و خیلی آروم آروم اجازه دادم آدمها وارد زندگیم بشن، با وسواس به همه نگاه میکردم و هیچکس رو دوست واقعی خودم نمیدونستم
اما آدم وقتی حتی یک شخص خوب ملاقات میکنه به این نتیجه میرسه که شاید همه بد نیستن