#شب_شعر
عشق ، به شکل پرواز پرنده ست
عشق ، خواب یه آهوی رمنده ست
من ، زائری تشنه زیر باران
عشق ، چشمه آبی اما کشنده‌ست
من ، میمیرم از این آب مسموم
اما اون که ، از مرده عشق ، تا قیامت ، هر لحظه زنده‌ست
من ، میمیرم از این آب مسموم
مرگ عاشق ، عین بودن ، اوج پرواز ، یه پرنده‌ست
تو که معنای عشقی ، به من معنا بده ای یار
دروغ این صدا را ، به گور قصه ها بسپار
صدا کن اسممو ، از عمق شب ، از نقب به دیوار
برای زنده بودن ، دلیل آخرینم باش
منم من بذر فریاد ، خاک خوب سرزمینم باش
طلوع صادق عصیان من ، بیداریم باش
عشق ، گذشتن از مرز وجوده
مرگ ، آغاز راه قصه بوده
من ، راهی شدم نگو که زوده
اون کسی که ، سرسپرده ، مثل ما ، عاشق نبوده
اما اونکه، عاشقونه ، جون سپرده ، هرگز نمرده...