در ادبیات فارسی، ققنوس نماد جاودانگی و تولد دوباره است. عطار در "منطق‌الطیر" از او به عنوان پرنده‌ای بی‌همتا یاد می‌کند که در میان همه موجودات، یگانه است.
نظامی او را مظهر مقاومت در برابر نیستی می‌داند و نیما در شعر مدرن "ققنوس"، فریاد تنهایی و رستاخیز از دل خاکستر را سر می‌دهد.
۳/۴