شبها
اسم تو را
آهستهتر از دعا
بر زبان میآورم؛
میترسم
خدا هم بداند
هنوز
دستم از دامنت کوتاه نشده است.
میگویند:
«فراموشش کن...»
نمیدانند
آدم ، چگونه
ضربانِ قلبش را
فراموش کند؟
اگر روزی
کسی از من پرسید:
«عشق یعنی چه؟»
خواهم گفت:
عشق،
یعنی سالها
کنارِ پنجرهای بایستی
که میدانی
هرگز
کسی از آن
باز نخواهد گشت...
و باز هم
هر غروب،
چراغش را
روشن کنی.
اسم تو را
آهستهتر از دعا
بر زبان میآورم؛
میترسم
خدا هم بداند
هنوز
دستم از دامنت کوتاه نشده است.
میگویند:
«فراموشش کن...»
نمیدانند
آدم ، چگونه
ضربانِ قلبش را
فراموش کند؟
اگر روزی
کسی از من پرسید:
«عشق یعنی چه؟»
خواهم گفت:
عشق،
یعنی سالها
کنارِ پنجرهای بایستی
که میدانی
هرگز
کسی از آن
باز نخواهد گشت...
و باز هم
هر غروب،
چراغش را
روشن کنی.


