نولان با ظرافت تمام در پایان بندی فیلم، ماهیت چنین افرادی را برملا می‌کند. سیاستمداران آدم‌های متوهمی هستند که خیال می‌کنند داشنمندان و نخبگان جامعه آن‌ها را آدم‌های مهمی می‌دانند. به همین روی وقتی در صحنه پایانی متوجه می‌شویم که انیشتین و اوپنهایمر به واقع درباره مسئله مهمی همچون آينده جهان صحبت می‌کرده‌اند، این صحنه حکم تودهنی نولان به سیاستمداران را پیدا می‌کند.