پایان :)

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

‌‌‌‌

‌‌‌‌‌‌‌‌

‌‌‌‌‌‌‌‌

‌‌‌‌‌

این مدارپیما مجموعه‌ای از نزدیک‌ترین تصاویر به خورشید و شاخصه‌های بی‌سابقه‌ای مثل شراره‌های مینیاتوری را ثبت کرده است.

صفحه سی و سوم :

از نظر فنی امکان نداشت کاوشگر پارکر بتواند چنین دوربینی را برای عکس‌برداری مستقیم از خورشید با خود حمل کند. همچنین کاوشگر پارکر در جدیدترین تلاش خود از درون فوران جرم از تاج خورشیدی (CME) پرواز کرده است.

سولار اوربیتر در نزدیک‌ترین فاصله به خورشید در ارتفاع ۴۳ میلیون کیلومتری از این ستاره قرار می‌گیرد که به اندازه‌ی ۲۵ درصد نزدیک‌تر از عطارد به خورشید است.

صفحه سی و دوم :

این فضاپیما در بیش‌ترین نزدیکی خود، در فاصله‌ی ۶٫۵ میلیون کیلومتر از سطح خورشید قرار می‌گیرد. اندازه‌گیری‌ها به دانشمندان در کسب اطلاعات بیشتر درباره‌ی جریان‌های پرانرژی خورشید، ساختار باد خورشیدی و چگونگی شتاب و انتقال ذرات پرانرژی کمک می‌کنند.با اینکه سولار اوربیتر به اندازه‌ی کاوشگر پارکر نزدیک به خورشید پرواز نمی‌کند، به دوربین‌ها و تلسکوپ‌های پیشرفته‌ای مجهز است که از نزدیک‌ترین فاصله‌‌ی ممکن از سطح این ستاره عکس می‌گیرند.

صفحه سی و یکم :

که به‌ترتیب در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ پرتاب شدند. هر دو کاوشگر در مدارهای نزدیک و بی‌سابقه‌ای به‌دور خورشید حرکت می‌کنند و اندازه‌گیری‌های تکمیلی از محیط اطراف این ستاره را ارائه می‌دهند.

کاوشگر پارکر در نزدیک‌ترین عبور خود از خورشید وارد جو خارجی خورشید یا تاج شد و در برابر دماهای بسیار داغ آن مقاومت کرد.

صفحه سی ام :

رصدخانه‌ی پویایی‌شناسی خورشیدی (SDO) که در سال ۲۰۱۰ پرتاب شد، جزئیات بی‌سابقه‌ای از جریان مواد خروجی لکه‌های خورشیدی و همچنین تصاویر نزدیکی از فعالیت سطح خورشید و اندازه‌گیری‌های دقیقی از شراره‌های خورشیدی را در طیف گسترده‌ای از طول‌موج‌های فرابنفش منتشر کرد.

جدیدترین فضاپیماهای افزوده‌شده به ناوگان ناظر خورشید، کاوشگر خورشیدی پارکر و فضاپیمای سولار اوربیتر (مدارگرد خورشیدی) از ناسا و آژانس فضایی اروپا هستند

صفحه بیست و نهم :
رصدخانه‌ی هلیوسفری و خورشیدی (SOHO) یکی از مهم‌ترین کاوشگرهای خورشیدی به شمار می‌رود که برای بررسی باد خورشیدی و لایه‌های بیرونی و ساختار درونی خورشید طراحی شده است. از دستاوردهای مهم این کاوشگر می‌توان به این موارد اشاره کرد: عکس‌برداری از ساختار لکه‌های خورشیدی زیرسطحی، اندازه‌گیری شتاب بادهای خورشیدی، کشف امواج تاج و گردبادهای خورشیدی، کشف بیش از ۱۰۰۰ دنباله‌دار، ایجاد تحول در توانایی بشر برای پیش‌بینی آب و هوای فضایی

صفحه بیست و هشتم :

ناسا و آژانس فضایی اروپا در سال ۱۹۹۰، کاوشگر اولیس را برای رصد بخش‌های قطبی خورشید به فضا پرتاب کردند. در سال ۲۰۰۴، فضاپیمای جنسیس ناسا نمونه‌های از بادهای خورشیدی را برای پژوهش به زمین بازگرداند. در سال ۲۰۰۷، کاوشگر دوگانه‌ی STEREO، اولین تصاویر سه‌بعدی از خورشید را منتشر کرد. ناسا تماس با STEREO-B را در سال ۲۰۱۴ از دست داد. SETERO-A همچنان به فعالیت خود ادامه داد.

صفحه بیست و هفتم :

دانشمندان برای کسب اطلاعات بیشتر درباره‌ی خورشید و دیگر ستاره‌ها، بررسی خورشید از مدار زمین را آغاز کردند. ناسا مجموعه‌ای شامل هشت رصدخانه‌ی مداری موسوم به رصدخانه‌ی خورشیدی مدار را بین سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۷۱ به فضا پرتاب کرد. هفت مورد از آن‌ها عملکرد موفقی داشتند و به بررسی خورشید در طول موج‌های ایکس و فرابنفش پرداختند. همچنین یکی از دستاوردهای آن‌ها عکس‌برداری از تاج فوق داغ خورشیدی بود.

در سال ۱۵۴۳ نیکولاس کوپرنیک، مدل خورشید مرکزی منظومه شمسی را ارائه داد و در سال ۱۶۱۰ کشف قمرهای مشتری توسط گالیلئو گالیله این فرضیه را تأیید کرد که تمام اجرام آسمانی دور زمین نمی‌چرخند.

صفحه بیست و ششم :

اکتشافات خورشید
فرهنگ‌های کهن اغلب اوقات سازه‌های سنگی طبیعی را تغییر می‌دادند یا یادواره‌های سنگی را برای علامت‌گذاری حرکت‌های خورشید و ماه می‌ساختند و به این ترتیب فصل‌ها را تشخیص می‌دادند، تقویم می‌ساختند و فرآیند خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی را ردیابی می‌کردند. به اعتقاد بسیاری از مردمان کهن، خورشید به دور زمین می‌چرخید به‌طوری‌که بطلمیوس، پژوهشگر یونان باستان، مدل زمین مرکزی را در ۱۵۰ پیش از میلاد ساخت

در نهایت پس از میلیون‌ها سال با انتشار تمام لایه‌های بیرونی، هسته‌ی خورشید به شکل کوتوله‌ سفید باقی می‌ماند. کوتوله‌ سفید هم به مرور گرمای خود را از دست می‌دهد و از نظر تئوری به جرمی سرد موسوم به کوتوله سیاه تبدیل می‌شود.

صفحه بیست و پنجم :

در نهایت مرکز خورشید دچار فروپاشی گرانشی شده و به هسته‌ای فشرده تبدیل می‌شود. در مرحله‌ی بعد همجوشی هلیومی رخ می‌دهد و عنصرهایی مثل کربن، نیتروژن و اکسیژن تولید می‌شوند. به این ترتیب خورشید وارد فاز غول سرخ می‌شود و لایه‌های بیرونی خود را به داخل فضا منتشر می‌کند. در طول این مرحله، خورشید سیاره‌های داخلی منظومه شمسی مثل عطارد، زهره و احتمالا زمین را خواهد بلعید.

صفحه بیست و چهارم :

مرگ خورشید
خورشید تقریبا در نیمه عمر رشته اصلی خود قرار دارد و به مدت ۴٫۵ میلیارد سال است که هیدروژن می‌سوزاند. ستاره‌ی ما در نبردی همیشگی است، چرا که فشار پرتوهای خارجی بر اثر فرآیند همجوشی هسته‌ای همیشه در تعادل با نیروهای گرانشی خارجی قرار دارد. وقتی هیدروژن هسته خورشید در حدود ۵ میلیارد سال آینده به پایان برسد، دیگر هیچ نیرویی توان مقابله با نیروی رو به داخل گرانش را نخواهد داشت.

تغییر در تعداد لکه‌ها از حداقل به حداکثر ۲۵۰ لکه و سپس بازگشت به مقدار حداقل، چرخه‌ی خورشیدی نامیده می‌شود. این چرخه تقریبا هر ۱۱ سال تکرار می‌شود.