در اوقات آزاد خود ، به تو فکر می کنم . به آن کت شلوار سیاه ات و آن شخصیت کارزماتیک و جنتلمن تو فکر می کنم.
به آن 100 امتیاز فکر می کنم.
با همه مشکلات ، تو ایستادی ، جنگیدی ، مبارزه کردی و در آخر یک سال پر خاطره را برای ما به یادگار گذاشتی.
روز هایی است که تمام به این فکر می کنم که اگر آن سرطان لعنتی با تو نبود الان تو و تیم محبوبت کجا بودید؟
عشق و کاریزما که تو داشتی ، الگو خیلی ها است و خواهد بود.
مرگ تو باعث شد که عشق تو به نسل های بعدی پیوند بخورد.
آسوده بخواب ، تیتو ویلانوا