بعنوان هواداری ک اندکی، فقط اندکی سن و سالم از شما عزیزان بیشتره وقتی میبینم چطور ناراحت و دپرس شدین دچار اندوه میشم، اما... رفقای خوبم بدون تعارف تیم ما خوب بود، توان بیش از این نداشتیم، نیمکت ک خالیه، داور هم ک کاملا مشخص بود مادر پاکدامنی نداشته، پس بنظرم ناامید نباشید، زندگی ادامه داره و روزهای خوب تو راهه.
آخه برادر من یکسال زمان زیادیه درست سریع میگذره ولی آخه کی همچین فرصتی گیرمون میاد من که دیگه اعصاب واسم نموند سر گل سوم از خوشحالی پریدم دستم خورد به پنکه ولی بعد اتفاق افتادن اسمش نبر سرم میکوبیدم به دیوار از فرط عصبانیت و ناراحتی
مشکل اینه که هربار کمی امید به دست میاریم به بدترین شکل ممکن ناامیدمون میکنن

