هلیکوپترها بر فراز مرگ

برای مهار آتش و کاهش انتشار تشعشعات، هلیکوپترهای نظامی مواد مختلفی را روی راکتور تخلیه کردند:
• شن
• خاک
• بور
• و مواد جاذب نوترون
اما این عملیات نیز کامل نبود. بخشی از مواد مستقیماً وارد دهانه باز راکتور شد و وضعیت را پیچیده‌تر کرد.
در یکی از این عملیات‌ها، یک هلیکوپتر به کابل جرثقیل برخورد کرد و سقوط کرد؛ نشانه‌ای از اینکه حتی آسمان هم امن نبود.

ولری لگاسوف؛ صدایی که زیر فشار له شد

در همین دوره، ولری لگاسوف در حال تکمیل گزارش رسمی حادثه بود.
او به نتایجی رسیده بود که برای ساختار سیاسی شوروی بسیار سنگین بود:
• راکتور دارای نقص طراحی جدی بود
• سیستم ایمنی در شرایط خاص ناکارآمد می‌شد
• و مسئولیت حادثه فقط انسانی نبود
اما بیان کامل این حقیقت با فشارهای سیاسی روبه‌رو شد.
گزارش نهایی او تا حدی تعدیل شد، اما همچنان یکی از مهم‌ترین اسناد علمی تاریخ چرنوبیل باقی ماند.
پس از بازگشت از مأموریت، فشار روانی سنگینی بر او وارد شد. سال‌ها بعد، او درگذشت؛ مرگی که بسیاری آن را نتیجه مستقیم فشارهای ناشی از این بحران می‌دانند.

بوریس شربینا؛ تصمیم‌ در تاریکی

در کنار لگاسوف، بوریس شربینا همچنان مسئول مدیریت بحران بود.
او در شرایطی تصمیم می‌گرفت که:
• اطلاعات ناقص بود
• خطر واقعی هنوز به‌طور کامل مشخص نشده بود
• و هر تصمیم می‌توانست فاجعه را بزرگ‌تر کند
با این حال، او یکی از کلیدی‌ترین نقش‌ها را در کنترل اولیه بحران و سازماندهی تخلیه‌ها داشت.

آغاز ساخت سازه مهار راکتور

با گذشت زمان، مشخص شد که راکتور شماره چهار نمی‌تواند بدون پوشش رها شود.
بنابراین پروژه‌ای عظیم آغاز شد: ساخت سازه‌ای برای پوشاندن راکتور و جلوگیری از انتشار بیشتر مواد رادیواکتیو.
این سازه که بعدها به نام «پوشش ایمن جدید» شناخته شد، یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های مهندسی قرن بود.
هدف آن ساده بود:
• مهار باقی‌مانده راکتور
• جلوگیری از نشت تشعشعات
• و ایجاد شرایط برای تخریب تدریجی ساختار