دلقک اما چاره‌ای جز ادامه‌ ی نمایش نداشت. با وجود سنگینی فشاری که بر شانه‌هایش آوار شده بود، و با آنکه هر لحظه مورد تمسخر تماشاگران قرار می‌گرفت، همچنان به اجرای حرکاتش ادامه می‌داد. اشک از چشمانش سرازیر بود، اما لبخندی که بر نقابش بود، اجازه نمی‌داد کسی اندوه نهفته در پس آن را ببیند.

سوزناک‌ ترین بخش ماجرا آن بود که این تراژدی، نمایشی یک‌ باره نبود؛ هر روز و هر روز برای او تکرار می‌شد. زندگی‌ اش به سیرکی بی‌ پایان بدل شده بود؛ سیرکی که در آن، خنده‌ی دیگران با رنج او معنا پیدا میکرد.

″هیزار″