وقتی هوا تاریک شد، زودتر از همیشه به سمت پل رفتم. دلم می‌زد، نفس‌هایم تند شده بود. پل را دیدم، اما ناستنکا نبود. چند قدم رفتم و برگشتم، ناامید شدم. اما درست وقتی داشتم فکر می‌کردم که نیامده، او را دیدم. از دور، آرام و خندان، به سمتم می‌آمد.