ناستنکا، تحت تاثیر حرف‌های راوی، با چشمانی مرطوب گفت: «پس قول بده که هیچ‌وقت تنها نباشی. من هم هستم، مادربزرگ هم هست. ما می‌توانیم برای هم باشیم.» و راوی، در آن شبِ روشنِ سن‌پترزبورگ، احساس کرد که بالاخره، به خانه‌ای رسیده است.