پیرمرد هر روز حوالی عصر به پارک می آمد و روی نیمکتی کنار درخت چنار می نشست. ساعت ها به آسمان خیره می‌شد و اندکی پس از غروب آفتاب، به خانه باز میگشت.
روزی مردی از او پرسید: چرا هر روز به اینجا میایی و به آسمان خیره می‌شوی؟

پیرمرد لبخندی زد و گفت: سالها پیش، با زنی با موهای قهوه ای و چشمانی سیاه به اینجا می‌آمدم. کنار هم مینشستیم، حرف می‌زدیم و غروب را تماشا میکردیم. او مدتی رفته، اما روحش مرا ترک نکرده؛ همیشه در قلب و ذهنم باقی میماند و مرا ترک نخواهد کرد.

-هیزار