لایک فراموش نشه

از پایین به بالا بخونین

پایان:)

جام‌جهانی ۲۰۰۲ نقطه درخشان دوران حرفه‌ای ریوالدو بود.

برزیل تمام مسابقات را با پیروزی پشت سر گذاشت و توانست برای پنجمین بار قهرمان جهان شود. ریوالدو یکی از برترین بازیکنان این مسابقات بود.

وی در اولین مسابقه مقابل ترکیه به دلیل تمارض شدیدی که به اخراج بازیکن ترکیه منجر شد، به شدت جریمه شد.

ریوالدو، رونالدو، رونالدینیو و روبرتو کارلوس در بازی‌های بعدی قلب تیم ملی موفق برزیل را تشکیل می‌دادند.

هر چهار بازیکن در تیم منتخب مسابقات جام‌جهانی قرار گرفتند. ریوالدو پنج گل زد و دو پاس گل ارسال کرد.

به هر حال ریوالدو یک سال بعد به تیم ملی برگشت و به همراه برزیل قهرمان جام کنفدراسیون‌ها ۱۹۹۷ شد. وی همچنین در جام‌جهانی ۱۹۹۸ فرانسه شرکت کرد و سه گل در این بازی‌ها به ثمر رساند؛ از جمله دو گلی که در دیدار مرحله یک‌چهارم نهایی به دانمارک زد. ریوالدو در کوپاآمریکا ۱۹۹۹ یکی از برترین بازیکنان بود. هرچند ریوالدو در خط میانی بازی می‌کرد اما با پنج گل زده به عنوان آقای گل و بهترین بازیکن مسابقات انتخاب شد. برزیل توانست در این بازی‌ها قهرمان شود.

وی در سال ۱۹۹۳، اولین مسابقه‌اش را برای تیم ملی فوتبال برزیل انجام داد. او تک گل زردپوشان را در پیروزی یک بر صفر این تیم مقابل مکزیک به ثمر رساند. او برای جام‌جهانی ۱۹۹۴ آمریکا به تیم ملی فوتبال برزیل دعوت نشد اما دو سال بعد در بازی‌های المپیک آمریکا شرکت کرد و به همراه تیمش مدال برنز بازی‌ها را به دست آورد. ریوالدو در شکست تیم مقابل نیجریه در مرحله نیمه‌نهایی قربانی شد و توسط ماریو زاگولی، از تیم ملی کنار گذاشته شد.

ریوالدو در اولین فصل حضورش در بارسلونا با ۱۹ گل زده در ۳۴ بازی دومین گلزن لالیگا شد و به همراه این تیم دو قهرمانی در لالیگا و یک قهرمانی در کوپا‌دل‌ری را به دست آورد. وی در سال ۱۹۹۹ یک قهرمانی دیگر با بارسلونا به دست آورد و بار دیگر با ۲۴ گل زده دومین گلزن برتر این مسابقات شد. ریوالدو در سومین فصل حضورش در بارسلونا با لوئیس فان‌خال، سرمربی وقت بارسلونا به مشکل برخورد؛ او تأکید می‌کرد که باید به عنوان بازی‌ساز به میدان برود و نه یک بال چپ

ریوالدو در طول دوران حرفه‌ای‌اش برای تیم‌های پائولیستانو پرنامبوکو (۱۹۹۲-۱۹۸۹)، سانتا کروز (۲-۱۹۹۱)، موگی میریم (۴-۱۹۹۲)، کورینتیانس (۴-۱۹۹۳ به صورت قرضی)، پالمیراس سائو پائولو (۶-۱۹۹۴)، دپورتیوو لاکرونیا (۷-۱۹۹۶)، بارسلونا (۲۰۰۲-۱۹۹۷)، آث میلان (۲۰۰۲-۲۰۰۴)، کروزیرو (۲۰۰۳-۲۰۰۴قرضی)، المپیاکوس (۲۰۰۴-۲۰۰۷)، AEK آتن (۲۰۰۷-۲۰۰۸)،‌ بنیادکار ازبکستان (۲۰۰۸-۲۰۱۰)، موگی میریم (۲۰۱۱-۲۰۱۰)، سائوپائولو (۲۰۱۱ به صورت قرضی)، کابوسکورپ آنگولا (۲۰۱۲)، سائو کاتانو (۲۰۱۳) و موگی میریم (۲۰۱۴) بازی کرده است

رومیلدو، پدر ریوالدو در سال ۱۹۸۹ در یک تصادف کشته شد اما ریوالدو در همان سال توانست اولین قرارداد حرفه‌ای‌اش را امضا کند. وی که از ابتدا یک بازیکن چپ پا بود، با وجود باور مربی‌ به بنیه بسیار ضعیفش، در سن ۱۶ سالگی به باشگاه پائولیستانو پیوست.

ریوالدو نوزدهم آوریل ۱۹۷۲ در پائولیستا برزیل متولد شد. او در فقر شدیدی بزرگ شد و سوء تغذیه او روی ظاهر فیزیکی‌اش از جمله پاهای پرانتزی و فقدان چند دندانش تأثیرگذار بود.

یک دوران موفق به عنوان یک ورزشکار در ابتدا غیرمحتمل بود اما او نتوانست از این راه کنار برود و در سن ۱۶ سالگی در زادگاهش فعالیت حرفه‌ای را شروع کرد.

ریوالدو یکی از بهترین و خلاق‌ترین بازیکنان نسل خودش بود که او را به خاطر ضربات کاشته قوس‌دار، ضربات سر، شوت‌های از راه دور، دریبل‌زنی، پاسکاری و منترل توپ خوبش می‌شناسند.

ریوالدو ویتور بوربا فریرا که او را ریوالدو صدا می‌زنند، یک بازیکن برزیلی فوتبال است که به عنوان یک هافبک هجومی و مهاجم بازی کرد. ریوالدو در سال‌های ۱۹۹۵-۲۰۰۲ یکی از بهترین و موفق‌ترین هافبک‌های دنیا بود. او همچنین یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال برزیل بود که در سال ۲۰۰۲ قهرمان جهان شد. موفقیت‌های ورزشی او در انتخاب او به عنوان مرد سال فوتبال اروپا و بهترین بازیکن فوتبال جهان در سال ۱۹۹۹ منعکس می‌شود.

فیگو اون پشت🐷