دانم که به او وصل و رسیدن چه محال است
هر چیز و به جز داشتنش، آه، حلال است

منطق ز سر عجز، بگوید که «رها کن»
این قلب ولی، «بر طرفش جان تو فدا کن»

خواهم که بگویم «برو ای دوست، مرنجان
در دل تو نه شه بلکه شدی شخص قفس بان»

تا اوج بخواهد بِگِرَد مرغک این دل
آید به تو که «بی تو کجا من بشوم ول»

دست از سر ما کش، بکن عاشق کس دیگر
ما را شده اشک، آه و بد حال، که زیور

خواهم ز تو خواهم که من آزاد کنی دوست
قلبم نه ولی راه دهد، درد چو از اوست

این پاره زبانم به دلم نامه نوشته
«دل کن تو ز او، بی خرد پاک سرشته»

«کشتی خودت و او و همه دورت و اطراف
عرض دل خود سوی سخن کن، تن صراف»

روحم بشنید این سخنان، لیک خَمُش ماند
تن را به اشارت به سوُوَش نیز فراخواند

دادم به زبانی که ندانم، بسی اندرز
گوشم به لبش چفت، نه خطی و نخی درز

او رفت و خودم ماندم و حرفی که ندانم
رفتم به ملائک، «سخن روح نخوانم»

گفتند «بگو تا که برت ترجمه آریم‌؛
چون از بر تبدیل زبان تجربه داریم»

گفتم و گرفتم به دمی خنده ی تلخی
چون معنی آن شد به دلم، خنجر بلخی

«گفتی سخنان متوالی تو و بسیار
حالا بشنو حرف مرا حضرت دلدار؛

از دل سخنان هیچ سخن من نه بدانم
تا یک کلمی از سخنت، حرف بخوانم :)»

#دلنوشته